2 javë më parë
Kryetarja e Komitetit për Kosovën në Kuvendin e Serbisë, Danijela Nikoliq, në një deklaratë më 7 maj për agjencinë Tanjug, ka vlerësuar se zgjedhjet e jashtëzakonshme të shpallura për 7 qershor janë “dëshmi e paaftësisë së Prishtinës dhe kolapsit të institucioneve”.
Kjo deklaratë u amplifikua në media në gjuhën serbe. (këtu, këtu, këtu)
Sipas saj, fakti që po shkohet sërish në zgjedhje tregon, siç u shpreh ajo, mungesë të kapacitetit të institucioneve kosovare për të funksionuar në mënyrë të pavarur dhe pa ndërhyrje të jashtme.
Ajo pretendoi se institucionet në Kosovë nuk janë në gjendje të funksionojnë pa ndërhyrjen e bashkësisë ndërkombëtare dhe se kryeministri në detyrë, Albin Kurti, do ta përqendrojë fushatën zgjedhore në “politikë anti-serbe”, e jo në çështje ekonomike apo standardin e jetesës.
Deklarata e Nikoliq përfshin disa narrativa që përsëriten shpesh në diskursin politik dhe mediatik në Serbi lidhur me Kosovën: narrativa e “kolapsit institucional”, narrativa e “varësisë nga ndërkombëtarët”, narrativa e “politikës anti-serbe”.
Megjithatë, zhvillimet politike në Kosovë dhe faktet institucionale ofrojnë një tablo më komplekse.
Zgjedhjet e jashtëzakonshme nuk janë fenomen i pazakontë në sistemet parlamentare dhe nuk konsiderohen automatikisht tregues i “kolapsit institucional”. Edhe në vende të Bashkimit Evropian janë mbajtur zgjedhje të parakohshme pas krizave politike ose pamundësisë për krijimin e shumicës parlamentare. Në Kosovë, procesi i shpalljes së zgjedhjeve zhvillohet përmes mekanizmave kushtetues dhe institucionalë të paraparë nga sistemi parlamentar.
Nikoliq pretendoi gjithashtu se Kurti do të vazhdojë “politikën anti-serbe”. Kjo narrativë është përdorur shpesh nga zyrtarë serbë për të përshkruar veprimet e institucioneve të Kosovës në veri, përfshirë operacionet policore, çështjen e dinarit serb apo mbylljen e strukturave paralele serbe. Nga ana tjetër, autoritetet në Kosovë i kanë paraqitur këto veprime si zbatim të rendit kushtetues dhe ligjshmërisë në të gjithë territorin e vendit. (këtu)
Në deklaratën e saj, Nikoliq foli edhe për gjendjen ekonomike në Kosovë, duke pretenduar se standardi i jetesës është ndër më të dobëtit në Evropë dhe duke përmendur emigrimin e qytetarëve. Megjithëse Kosova vazhdon të përballet me sfida ekonomike dhe nivel relativisht të lartë të papunësisë, të dhënat ekonomike ndërkombëtare tregojnë gjithashtu rritje ekonomike në vitet e fundit dhe stabilitet makroekonomik krahasuar me periudha të mëhershme. Emigrimi, ndërkaq, mbetet fenomen i pranishëm në shumicën e vendeve të Ballkanit Perëndimor dhe nuk lidhet vetëm me Kosovën.
Deklarata e Nikoliq pasqyron vazhdimësinë e narrativave politike serbe ndaj Kosovës sidomos gjatë periudha zgjedhore, ku krizat politike, çështjet ekonomike dhe proceset integruese interpretohen si dëshmi të mungesës së funksionalitetit shtetëror të Kosovës. Nga ana tjetër, institucionet në Kosovë i paraqesin këto zhvillime si pjesë të proceseve demokratike dhe të konsolidimit institucional në një sistem parlamentar pluralist.
