3 javë më parë
Kur e mendon më gjatë, terapia është një takim disi i pazakontë: dy njerëz që nuk njihen takohen dhe njëri prej tyre nis të ndajë me tjetrin disa nga përvojat më intime, të dhimbshme dhe të pathëna të jetës së tij.
Pikërisht për këtë arsye, seanca e parë mund të shoqërohet me nervozizëm, siklet dhe shumë pyetje. Si duhet të sillemi? A duhet të flasim menjëherë për problemet më të vështira? A është normale të qajmë? Dhe çfarë ndodh nëse nuk ndiejmë asgjë?
Psikologët theksojnë se nuk ekziston një mënyrë “normale” për ta përjetuar takimin e parë. Çdo person reagon ndryshe dhe nuk ka asnjë rregull që thotë se duhet të jeni emocionalë, të hapur apo të përlotur që në minutat e para.
Të qash është normale, por edhe të mos qash
Disa njerëz preken emocionalisht shumë shpejt, veçanërisht kur nisin të flasin për arsyen që i ka çuar në terapi. Kujtimet e dhimbshme mund të sjellin trishtim, ankth, parehati apo lot.
Por edhe mungesa e lotëve është krejtësisht normale. Gjatë seancave të para, disa njerëz mund të duken më racionalë, të rezervuar apo emocionalisht të distancuar, thjesht sepse ende po përpiqen të ndihen rehat me personin që kanë përballë.
Terapisti nuk pret që pacienti të qajë dhe as nuk duhet ta shtyjë atë të përballet menjëherë me emocione që mund të jenë tepër të forta. Nuk ka nevojë të përpiqeni të përmbushni një version të caktuar të “pacientit të mirë”.
Nuk keni pse të tregoni gjithçka që në fillim
Seanca e parë ka edhe një rol tjetër të rëndësishëm: krijimin e marrëdhënies mes pacientit dhe terapistit.
Personi tregon çfarë e ka çuar në terapi, ndërsa terapisti nis të kuptojë se ku duhet të përqendrohet puna. Në të njëjtën kohë, pacienti ka mundësinë të vëzhgojë terapistin dhe të kuptojë nëse ndihet i sigurt, i dëgjuar dhe nëse mund t’i besojë.
Prandaj, nëse pas takimit të parë nuk jeni ndier ende plotësisht të hapur, kjo nuk do të thotë se terapia nuk po funksionon.
Mund të duhen disa seanca për t’u ndier rehat
Marrëdhënia terapeutike nuk krijohet gjithmonë që në takimin e parë. Në fillim, të dyja palët po njihen dhe është krejt normale të ketë një periudhë përshtatjeje.
Sipas psikologëve, lidhja mes terapistit dhe klientit mund të forcohet gradualisht, pas disa seancash. Për këtë arsye, nuk është gjithmonë e dobishme të vendosni që pas takimit të parë nëse terapia është apo jo e përshtatshme për ju.
Terapia nuk është gjithashtu një proces pasiv. Terapisti mund të ofrojë mjete, këndvështrime dhe udhëzime, por edhe pacienti duhet të angazhohet në proces që puna të japë rezultate.
Por është krejtësisht në rregull të ndryshoni terapist
Nga ana tjetër, jo çdo terapist është i përshtatshëm për çdo person. Ndonjëherë thjesht nuk krijohet lidhja e duhur dhe kjo nuk do të thotë se ka diçka që nuk shkon me pacientin.
Nëse pas disa seancash vazhdoni të ndiheni në siklet, të padëgjuar ose mendoni se qasja e terapistit nuk ju përshtatet, është plotësisht në rregull të kërkoni një profesionist tjetër. Gjetja e terapistit të duhur mund të kërkojë kohë.
Megjithatë, ekziston një situatë që mund të kërkojë pak më shumë reflektim: kur dëshira për të hequr dorë shfaqet shumë më vonë, pikërisht në momentin kur terapia nis të prekë tema më të vështira.
Ndonjëherë dëshira për t’u larguar mund të jetë pjesë e rezistencës ndaj një procesi që po bëhet emocionalisht i pakëndshëm.
Në fund të fundit, seanca e parë nuk ka pse të jetë perfekte. Mund të ketë heshtje, nervozizëm, lot, konfuzion apo edhe ndjesinë se nuk dini çfarë të thoni.
E gjithë kjo mund të jetë pjesë normale e fillimit të një procesi që kërkon kohë, durim dhe mbi të gjitha, krijimin e besimit.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
