2 javë më parë
A është Carlo Ancelotti një njeri ambicioz? Italiani mbështetet dhe buzëqesh. “Unë? Nuk jam ambicioz. Pse? Pse po e pyet këtë?”
Arsyeja për pyetjen është e thjeshtë: 66-vjeçari është një nga trajnerët më të suksesshëm të të gjitha kohërave, me pesë fitore në Ligën e Kampionëve dhe tituj kampioni në Angli, Francë, Gjermani, Itali dhe Spanjë, shkruan The Guardian.
Por ai ende dëshiron më shumë. Majin e kaluar ai u emërua trajner i Brazilit me një objektiv: të fitonte Kupën e Botës, transmeton Sinjali.
“Nuk jam i fiksuar pas fitores”, thotë Ancelotti. “Ajo që kam është një pasion për të shijuar momentet që më ka dhënë futbolli. Nuk jam i fiksuar pas fitimit të Kupës së Botës, por kam kënaqësinë dhe pasionin për të shijuar momentin që po jetoj, duke udhëhequr ekipin më të rëndësishëm kombëtar në botë”.
Duke luajtur në Kupën e Botës, kjo është hera e parë që Ancelotti do të marrë drejtimin e një ekipi në turne.
Detyra e tij është ta rikthejë Brazilin në krye të botës dhe t’i japë fund një periudhe thatësire që daton që nga viti 2002, e cila është periudha më e gjatë që kombi ka kaluar pa fituar Kupën e Botës që nga periudha e dobët nga viti 1970 deri në vitin 1994.
Ancelotti nuk duket i shqetësuar megjithatë dhe një nga arsyet është pasioni i tij për sportin. Ai mund të ketë pasur 47 vjet në krye 16 si lojtar dhe 31 si trajner kryesor por ajo që është mbresëlënëse gjatë intervistës sonë të gjatë është se ai nuk ka humbur aspak entuziazmin e tij për punën e tij. Ai është këtu sepse është i dashuruar me futbollin.
“Nuk mund të jetoja pa futboll», thotë ai. «Nëse nuk jam më në fushë, do të jem atje si tifoz duke parë ndeshjen. Për mua, të shoh një ndeshje në televizor nuk është punë. Është një kënaqësi. E dua shumë kinemanë. Për mua, futbolli është si kënaqësia e të parit të një filmi. Është e njëjta ndjenjë. Ditën që do të ndalem së punuari në futboll, do të vazhdoj të shikoj në të njëjtën mënyrë, pa asnjë problem”.
Shumë lojtarë e konsiderojnë Ancelottin si trajnerin më të mirë me të cilin kanë punuar; Kaká, Toni Kroos, Gareth Bale dhe Vinícius Júnior, për të përmendur disa. Pra, çfarë e bën atë kaq të veçantë? “Nuk e di vërtet”, thotë ai duke qeshur. “Ndoshta është qëndrimi im, mënyra se si sillem ndaj lojtarëve, respekti që u tregoj atyre si njerëz. Unë i jap shumë rëndësi ndërtimit të këtyre marrëdhënieve personale“.
“Puna e një menaxheri është shumë e vështirë sepse duhet të menaxhosh kaq shumë gjëra. Është marrëdhënia me lojtarët, me klubin, me shtypin, me tifozët. Ka kaq shumë aspekte të kësaj pune që duhet të menaxhosh. Më sfiduesja prej tyre është marrëdhënia me njerëzit dhe është gjithashtu më e rëndësishmja”.
Pavarësisht të gjitha trofeve që ka fituar, Ancelotti nganjëherë cilësohet si një “trajner menaxherial“, dikush që është i suksesshëm sepse është i mirë me njerëzit, por ndoshta jo me taktikat. Ai nuk i kushton vëmendje këtyre pretendimeve. “Unë nuk fitoj tituj vetëm për shkak të marrëdhënies sime me lojtarët“, thotë ai. “Marrëdhëniet [e mira] që kam me lojtarët ndihmojnë sepse të lejojnë të nxjerrësh maksimumin nga lojtari. Ndonjëherë edhe më shumë se maksimumi. Por kjo është vetëm një pjesë e lojës. Nuk ka rëndësi për mua nëse njerëzit thonë se jam apo nuk jam një taktikant i mirë. E tëra çfarë mund të them është se i njoh shumë mirë të gjitha aspektet e lojës.“
Ancelotti do ta zgjasë kontratën e tij me Brazilin deri në Kupën e Botës 2030, kur do të jetë 70 vjeç. Trajneri më i vjetër në Premier League është David Moyes, 63 vjeç. Në ligën më të lartë të Brazilit, vetëm tre trajnerë në detyrë janë në dekadën e tyre të shtatë dhe të gjithë janë më të rinj se Ancelotti. “Futbolli vazhdon të ndryshojë“, thotë ai. “Përpiqem të përshtatem me atë që po ndodh. Futbolli sot është më analitik, shumë më intensiv, më fizik. Disa taktika, veçanërisht ato mbrojtëse, nuk janë aq të rëndësishme sot sa ishin 10 vjet më parë. Brezi i ri i trajnerëve përqendrohet më shumë në lojën sulmuese sesa në mbrojtje.“
Pavarësisht se ishte në krye të Brazilit vetëm për një kohë të shkurtër, Ancelotti beson se ka një ndjesi të mirë për kombin dhe futbollistët e tij, duke punuar me më shumë se 40 prej tyre gjatë gjithë karrierës së tij. Kjo përvojë luajti një rol në marrjen e detyrës nga Ancelotti. “Më pëlqen shumë shpirti brazilian“, thotë ai. “Brazilianët kanë një dashuri të veçantë për fanellën e verdhë. Kjo dashuri e veçantë për ekipin kombëtar është shumë një tipar brazilian. Në vende të tjera, ekipi kombëtar nuk është aq i rëndësishëm sa është në Brazil.”
“Brazili ka ruajtur kulturën e vet. Është një vend që di të vlerësojë rëndësinë e familjes dhe fesë. Këto janë gjëra që Europa i ka humbur. Në sport, evropianët nuk kanë të njëjtën dashuri për fanellën e ekipit kombëtar. Unë vërtet e admiroj gëzimin e popullit brazilian, energjinë që ka vendi dhe bukurinë e Rio de Janeiros. Kjo është shumë e qartë, veçanërisht në karnaval. Më pëlqen shumë Brazili.”
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
